Ireo (28 tm 31 mei)

Do 28 mei. Het gaat ook door het weer (af en toe regen of harde wind, temperatuur evenwel aangenaam) hard – lees al mijn vijfde boek. En allemaal hebben ze iets met alcohol. Jos die op de bruiloft van zijn dochter heimelijk vier of vijf jenevers achter elkaar naar binnen gooit om enigszins te kunnen ontspannen (Griet op de Beeck – Vele hemels..). En in The Girl on the train van Paula Hawkins (1ste plek NYTimes boekenlijst) is de hoofdpersoon voortdurend bezig tegen al haar voornemens in haar tweede fles wijn van de dag open te trekken. Dat is nog niets in vergelijking met het consumptiepatroon van Erik Jan Harmsen. Hallo muur is het prachtige verslag van iemand die een antwoord moest vinden op zijn alcoholverslaving. Erik Jan trekt geen tweede fles open maar drinkt om die ene fles wijn heen met heel veel Tripels, cognacjes en meer van dat moois. Erik Jan is grootverbruiker. “Zeg jij: glas, dan denk ik: fles.” In het boek overwint hij de alcohol maar niet zonder slag of stoot. “Het doet vaak zo’n pijn aan mijn ogen en dan mis ik de Westmalle Tripel, die het licht dimt en het geluid dempt en alles zachter maakt, ook de strelende hand van een vrouw.”  Ik weet niet wie mij Bob den Uyl Het reizen vereist sterke zenuwen heeft aangeraden (vast Pieter), maar voordat je als lezer er erg in hebt, trekt Bob tijdens een van zijn fietstochten onderweg een fles wijn open en biedt een passerende boer het laatste restje aan, hetgeen deze beleefd weigert ondertussen iets van ‘werken’ mompelend. Mooie schrijfstijl heeft Bob, ironisch, humorvol, observerend. Ik lees op Wikipedia dat hij psychiatrische hulp heeft gezocht om van zijn stotteren af te komen. Dit heeft hem enig soelaas geboden, maar hij kreeg er staatvrees en eetangst voor terug. Van Bob is de Wet van Den Uyl die ook in dit boek voorkomt:  “Je vindt niet wat je zoekt, maar alleen wat je niet zoekt.” Op 61-jarige leeftijd is hij overleden door veelvuldig gebruik van alcohol en kalmeringsmiddelen. Ik trek nog maar eens een 0% witbiertje open. Heerlijk, onderwijl genietend van een liedje. “Hij maakt thee voor mij en schenkt voor zichzelf een Tripel in. Ik zie hoe hij zijn lippen aan de rand van het glas zet en hoe die lippen iets van elkaar gaan  zodra het bier in aantocht is. Ik zie zijn adamsappel op en neer gaan als hij slikt en seconden later de alcohol haar werk al doen. (…) Zijn intenties zijn nog zuiver, maar de controle is hij kwijt. Dat is zijn bedoeling natuurlijk ook: een beetje losser worden, lichter in het hoofd, de dingen een beetje laten gaan, een keer onbedaarlijk hard lachen, of zo maar erg geëmotioneerd raken om iets, een liedje.”(Hallo muur)

Vrij 29 mei. Op deze camping staan ook gezinnen met kleine kinderen. Ze zijn nog niet zo lang op vakantie  dat merk je aan de papa’s. Het hele jaar hebben die geen tijd voor hun kroost want druk, druk, druk en nu ze wel alle tijd hebben, hebben ze er geen zin in. Het kost tijd en vooral creativiteit om deze draai van 180 graden vanzelfsprekend te krijgen. Mensen die zeggen “we gaan met de kinderen op vakantie” placht ik te corrigeren: “Nee, het is ‘je gaat met de kinderen weg’ of ‘je gaat op vakantie’ maar niet met de kinderen op vakantie”. Als ik afreken bij mijn vertrek van deze sympathieke camping (€10 per dag, 1 persoon, geen electriek – dat overigens in Griekenland aan de prijs is: op zijn minst € 4) valt me op dat er naast tent (€4,80), caravan (€ 5,80 + € 3 auto), camper (€7) ook een rubriek ‘slaapzak’ is (€2,40). En inderdaad vertelt de eigenaar dat nog steeds mensen rondreizen – vaak met de fiets – die zonder tent met enkel slaapzak overnachten. Ook op deze camping mede daarom goede keukenfaciliteiten om je eigen potje te kunnen koken. Ik rij voorbij Korinthos via Loutraki naar het meer van Vouliagmeni alwaar ik in Irion de mooie opgraving Heraio met cisternen en een tempel van Hera bezoek. Daar in de buurt is een plek voor mijn camper naast een restaurant (N38gr 1’57.4’’ E 022gr 52’25.4’’). Er staan al drie campers, waarvan twee Nederlanders. Gelukkig melden zich nog drie campers, allen Fransen. In het restaurant hangen de inktvissen aan de lijn te drogen. Ik weet het wel vanavond. (35 km)

Za 30 mei. Niks geen restaurant gisteravond – toen ik binnen kwam om 19.30 uur trok het personeel net de jas aan om naar huis te gaan. Des te beter vanmiddag: inktvis, tzatziki, griekse salade. Jammie. Inmiddels is de parkeerplek weldadig volgelopen met een luidruchtige groep grieken, een groep fransen en nog wat los volk. Ook blijkt deze plek in het weekend zeer gewild. Stuk of acht bussen voornamelijk met kinderen en een tiental auto’s met gezinnen die allemaal voor het strand komen. Ik probeer nog aan mijn sportieve verplichtingen te voldoen en fiets 25km redelijk zinloos rond het meer (helemaal rond gaat niet door de monding met de zee) en een paar km de bergen in. Het weer is vandaag weer als vanouds – graad of 27 en redelijk onbewolkt.

Zo 31 mei. Ook vandaag aan het meer van Vouliagmeni. Minder bussen, rustiger strand, visje eten in het restaurant alles dagvers.