Tanger med –> Fes (16 tm 20 okt)

vrijdag (16/10) met 1 uur vroeger ben ik 17.30 in Marokko / Tanger med. Soepel de douane door, geld pinnen in de haven en dan op weg naar camping Martil bij Tetouan.  Onderweg zie ik veel donkere Afrikanen – meer dan vorig jaar. Ze liften en vaak maakt het niet uit welke kant op want aan de overkant van de weg wordt ook gevraagd mijn richting mee te mogen rijden. Het is een van die absurde momenten: ik doe moeite Afrika binnen te komen, zij willen er juist uit. Hoe houden ze zich in leven? Waar verblijven lees: overnachten ze?

Ondanks dat het al donker wordt, ga ik toch langs de Marjane (internationaal georienteerde supermarkt) in Tetouan. Daar is ook een winkeltje van Maroc Telecom (dank Thole!) met een aardige mijnheer die mij helpt aan een simkaart Jawal voor 30DH (€3; 1 jaar geldig) met 1gb aan data (en 2 uur bellen in Marokko). Koop een extra kraskaart voor 100DH met 12 GB (1 maand geldig) dus kan nu even voort (download zaterdag de volledige Volkskrant en ben dan meer dan 350MB kwijt). Vijftien minuten doorrijden en ik bij de camping. Geslaagde dag!

Zaterdag 17/10). Ik neem mijn tijd – eindeloos tutten en pas tegen 12.00 uur rij richting Oued- laHou aan de noordoost kust van Marokko. Kom weer langs de Marjane en doe daar nog wat inkopen. De kustweg is prachtig, alleen het weer is regenachtig, mistvlarden doemen op maar de temperatuur blijft aangenaam.  Ga in Oued-laHou op een grote parkeerplaats aan de wandelboulevard aan zee staan. Hij is bewaakt. De bewaker vraagt 20DH en als ik niet snel genoeg reageer, wordt het 10DH. Later spreek ik zijn collega – die is voor de nacht en is ook met 10DH tevreden. Allemaal happy. Vijftig meter verder zit aan dezelfde wandelboulevard een restaurant en ik eet mijn eerste tajine poisson. Daarvoor ben ik door het dorpje gewandeld en ontmoet overal aardige mensen. Ik heb de tijd en spel tijdens de maaltijd de hele V’krant en amuseer me over Vincent Bijlo (“kan aan het ritselen van de bladeren horen dat het een eikenboom is” – “Echt?” “Nee, ben je gek joh”) en Midas Dekker over poezen die ervan houden in te kleine kartonnen dozen te kruipen. Die van ons doen dat ook!

Zondag (18/10). Prima nachtrust! Ik trek mijn trainingsbroek en gympen aan en ga stukje hardlopen want heb deze reis nog te weinig beweging gemaakt. Ach wat kan een mens na afloop van de exercitie dan tevreden over zichzelf zijn. Tegen twaalven rij ik zuidwaarts langs de noordoost kust richting El-Jebha of Cala (Kala) Iris, dat weet ik nog niet. Het wordt die laatste. (100 km).Er is een camping waar ik vorig jaar ook was (N35 14994 W4 3767). De aanrijweg is een uitdaging en ik ben blij dat ik all terrain banden heb – zou zonder ook wel gaan, maar dit geeft iets meer vertrouwen (redelijk stijl omhoog, steen / vast grind, laatste stukje klei). s Avonds begint het te bliksemen en fors te regenen. Ik pluis de Lonely Planet gids door voor de tocht van morgen. Ik lees dat al die mooie kustplaatsjes die ik heb bezocht (Oued-Lahou, Bou-Ahmed, El-Jebha) gerenommeerde plekken zijn waar de kif in snelle bootjes naar Spanje wordt verscheept – en ik maar romantisch denken dat het vissers waren die de zee op gingen! Overigens is de handel in hash / marihuana (meer dan 40% van de wereldproductie komt uit deze hoek van Marokko vandaan) steeds meer vermengd met de hard drugs handel uit zuid amerika en de mensensmokkel. Er is geen simpele joint meer te roken. Overigens: in vergelijking met vorige jaar heeft niemand mij nog kif aangeboden.

Maandag (19/10). Wat ik ook uit de Lonely Planet heb opgestoken is dat er een paar Spaanse enclaves zijn plazas de sobermania – plaatsen van souvereiniteit – Ceuta is het bekendst maar hier in de omgeving zijn er ook een paar. Zo ligt er een piepklein eilandje pal voor de kust van Al Hoceima waar op het fort alleen de Spaanse vlag wappert maar geen soldaat meer te bekennen is. Al Hoceima ligt 50 km zuidelijker en heeft ook een natuurpark waar ik naartoe wil. Aldaar aangekomen rept het informatiebord van ‘sentier nature’. Ik waag het erop maar als ik een paar kilometer in het park net niet meer de heuvel op kom en ploeterend vast dreig te komen zitten in het grind, keer ik toch maar om. Ach, zoveel wolven waren er nou ook weer niet. Al Hoceima blijkt groter dan ik verwachtte,  ik besluit door te reizen en om een lang verhaal kort te houden, uiteindelijk beland ik op de camping Diamant Vert bij Fes – heb nog een dag voordat mijn huis- tevens echtgenote hier op het vliegveld aankomt. (350km)

Dinsdag (20/10). Het nadeel van Diamant Vert is dat het een heel steriele plek is. Weliswaar mooie plekken om te staan, goed sanitair, een restaurant maar niemand heeft er feitelijk wat te zoeken. En ik wou niet naar Fes (ligt km of tien van de camping vandaan) dus toen ik in het verslag van Thole las dat er in Sefrou 20km ten zuiden van Fes nog een verlaten camping bestond (N33.82041 W4.84283), aarzelde ik geen moment. Alleen om het te vinden: van mijn Sygic navigatie weet ik niet hoe je coördinaten kunt invoeren (nu wel), van mijn Garmin wel maar die heeft geen goede kaart (Open Street Map) en de TomTom (ong. 1^ste generatie) wel een goede kaart maar een ander format voor coördinaten die niet zijn aan te passen. Blijft uiteindelijk over good old Google maps die me slalommend door de achterstraten hoger en hoger boven in Sefrou brengt en idd naar een camping of wat er nog van over is. Vriendelijke ontvangst, Oui, quelques travaux a prevoire (schaap staat in de douche, toiletten worden gebruikt door de kippen) maar voor DH50 krijg je een plek en beschik je zo nodig over  electriciteit en water. Rij nog wat rond met de fiets en geniet daarna van zelf gemaakte hap en prachtig uitzicht over de stad. Geluk is tevreden zijn met wat je hebt. Lees verder…