Korfos (25 tm 27 mei)

Ma 25 mei. Redelijk vroeg op pad – half negen. Eerst naar de burcht Akrokorynthos en daarna nog een keer naar Ancient Korynthos, maar dan uitgebreider dan zaterdag. De op 7 (van de 38) pilaren staande tempel is indrukwekkend – de rest ligt er een beetje hopeloos bij. Het museum herbergt een ratjetoe van voorwerpen waaronder een verzameling (stenen) penisjes, benen en voeten (allemaal afkomstig van beeldhouwwerken). Geeft een beetje de idee alsof IS net is langsgekomen. Toch wel goed dat ik nog even dit heb bezocht. Als ik de site verlaat, komen de eerste bussen binnen. Ik vervolg mijn reis richting zuid oost Pelopenessos en beland 50 km verder in Korfos – dat 10 km van de hoofdweg ligt aan een niet doorgaande weg. Even buiten het dorp is een gedoogplek voor campers weer pal aan de zee (N 37 45’25 E23 07’03). Er staan al drie campers: Italiaan, Fransman, Duitser. Mooi gevarieerd gezelschap. Dorp ligt op 100m afstand en ik fiets er naartoe voor wat groente. Zoals ik dat vaker heb meegemaakt is het aanbod karig: wortelen, courgette, aubergine, aardappelen, tomaten, paprika, komkommer, ui en wat verdwaalde broccoli en dan heb je het wel  ongeveer gehad. Voor mij is het voldoende om een lekkere maaltijd in elkaar te steken. De middag verder zwemmend en lezend doorgebracht. Weer prima dag. (55km)

Di 26 mei. Het is hier in Korfos de omgeving bij uitstek om te lezen….

Net tranen weggepinkt bij het slot van Griet op de Beeck’s  Vele hemels boven de zevende. Wat kan Griet personages mooi beschrijven. Vooral moeders moeten het nogal eens ontzien. Vre-se-lij-ke gedrochten die  systematisch op het tere zieltje van hun kinderen staan en nietsontziend jouw toekomst vergallen door altijd maar weer op de eerste en laatste plaats aan zichzelf te denken. Mijn generatie is opgegroeid met Alice Miller’s Drama van het begaafde kind. Bij Miller staan de krenkingen centraal die ons in onze kindertijd door belangrijke anderen zijn aangedaan. Ook het onderwijzend personeel heeft toen zijn steentje bijgedragen in het kwetsen van onze integriteit. Lees hoe Griet schrijft over de ervaring van de twaalfjarige Lou. “Ik heb ooit, in het vierde leerjaar, een verhaal geschreven voor school. Over wat we later wilden worden, daar moest het over gaan. Ik heb toen gekozen voor wereldverbeteraar, met een heel plan over hoe ik dat zou aanpakken. Ik ging alle verdrieten van alle mensen wegnemen, zo heb ik dat genoemd. De juf trok een punt af: het is verdriet, niet verdrieten. Dat vind ik inmiddels toch voor discussie vatbaar”

… en vervolgens over het water starend (sometimes I sit and think) te reflecteren op eigen gedrag en gevoelens.

Waarom die overgevoeligheid voor mensen met een  sleurhut (sorry Anita)? Die verstilde relaties die ik aan dezelfde tafeltjes met dezelfde stoelen en dezelfde kleedjes aan het zelfde Gardameer zie zitten. Jaar in, jaar uit. Alles ligt vast, niets beweegt. Rustig nou maar, het is goed zo – niet als troost maar als bezwerende formule om iedere mogelijke oprisping in de kiem te smoren. Allemaal geen punt zolang er maar geen kind klem zit in die verstilde relatie. En er zitten velen klem, net zoals ik, nog steeds. Garrison Keillor –  stimulerend voorbeeld voor Van Kooten en De Bie – beschrijft in Lake Wobegon Days in de vorm van 95 stellingen heel mooi het effect van ouderlijk egocentrisme.  Alle aandacht richt zich op het falen van het kind want je doet het nooit goed (genoeg) en dat zul je weten ook.

Stelling 39: “For fear of what it might do to me, you never paid a compliment, and when other people did, you beat it away from me with a stick. “He  certainly is looking nice and grown up.” He’d look a lot nicer if he did something about his skin. “That’s wonderful that he got that job.” Yeah, well, we’ll see how long it lasts.” 

You trained me so well, I now perform this service for myself. I deflect every kind word directed to me, and my denials are much more extravagant than the praise.

“Good speech.” Oh, it was way too long, I didn’t know what I was talking about, I was just blathering on and on, I was glad when it was over.”

Hoe kun je de effecten van zo’n jeugd later nou compenseren? Ik heb lang vastgehouden aan wat Keillor beschrijft als diametrale oppositie, dat is precies het omgekeerde doen van wat mijn ouders met mij deden in de hoop dat dat (wel) gelukkig maakt.

Stelling 76.”Because you always went to bed at ten, I stayed up half the night, chain-smoking (you were opposed to cigarettes), drinking straight gin (you didn’t drink), and, given time, might have cut off my arm, it being yet another thing you would never have done.”. Stelling 75:  “I wasted years in diametrical opposition, thinking you were completely mistaken, and wound up living a life based more on yours than if I’d stayed home”.

Oftewel: “You gave me the wrong things to rebel against” (Stelling 74).

En dit allemaal hier in Korfos.

Wo 27 mei. In de middag betrekt de temperatuur zakt en t gaat flink regenen. Schuif 25 km op naar het noorden en zit vlak onder Korynthos weer op een camping Isthmia beach. (25km)