Fes –> Boumalne (21 tm 28 okt)

(wo 21/10 tm wo 28/10) Grote stappen, snel thuis. Fes –> Meknes –> (N13) Azrou –> Midelt (Aouli) –> Rich –> Er-Rachidia –> (N10) Goulmima –> (R7103) Amellago, Tinghir –> (N10) Boumalne-du-Dades.

(21/10 Woensdag) Gelukkig weerzien op het vliegveld van Fes met J. mijn huis- tevens echtgenote. Ik stel haar voor dit keer niet naar Fes maar naar Meknes te gaan. Op de parkeerplaats voor de medina betalen we de bewaker voor stalling overdag (20DH) en nacht (20DH). Als we na rondwandeling, museumbezoek en lunch besluiten door te rijden naar een camping, is hij – toegegeven: na enig aandringen – zo aardig 20DH terug te geven, waarop weer een fooi volgt zodat iedereen gelukkig blijft. Meknes is weliswaar een koningsstad maar qua grootte en architectuur niet te vergelijken met Fes en Marrakesh. In Azrou naar camping Amazigh met vriendelijke campingbaas. De boiler werkt op hout en de volgende dag blijkt dat alleen die van  ‘de mannen’ het doet. ‘s Avonds is het koud (20gr), er vallen spettertjes regen. Donderdag 22/10 100km zuidelijker langs de N13 naar Midelt. In het stadje is een camping municipal. Mijn echtgenote begint over het kleedje dat in het buro hangt en dat heeft ze geweten. Tot de douche toe achtervolgt de campingbaas haar met aanbiedingen. Via de app overlegt J. druk met (zoon en) schoondochter over kleur en formaat. Dat wordt nog wat voor het vervolg van de reis. In Midelt lekker gegeten in resto bij de markt. Ieder een tajine en wel 35DH met en 30DH zonder schaap. Vanuit Midelt gaan we vrijdag noordelijker naar het oude en verlaten mijnwerkerstadje Aouli (dank Thole!). Het is niet duidelijk of we de 35 km helemaal halen ivm de voorspelde kwaliteit van de weg (lees: het gebrek aan-), maar het lukt zowaar. Belangrijkste obstakel is een houten brug, maar we worden verzekerd dat grote camions er over rijden, dus daarom wij ook. Dan weer terug via Midelt naar het zuiden (100 km), de Gorges du Ziz alwaar hotel annex camping Jurassic. We hebben hier twee jaar geleden thee gedronken. De hamam gaat voor twee personen niet aan maar het zwembad wil de (aardige) eigenaar wel voor ons twee laten vollopen – dat duurt dan vijf uur, voor ons te lang. ’s Avonds aldaar lekker gegeten.  Zaterdag (24/10) verder zuidwaarts via Ar-Rachidia naar Goulmima. Een oase vol met palmen midden in een woestijnlandschap. De N10 er naartoe is niet zo interessant – het stadje in het dal van een rivier en de omgeving zeker wel. Vanuit camping Chez Michelle (midden in het dorp) fietsen we de oase in langs verschillende ksars. Het is prachtig weer – tot nu toe hebben we veel afwisseling gehad in wolken, zon en regen, maar het wordt overdag nooit kouder dan 20 graden. Zondag (25/10) gaat J naar de hamam (8DH, scrubben 20DH) en ik naar de kapper (15DH). We zitten uren met zijn tweeën op een terrasje te kijken wat zich in de straat  afspeelt. Tegenover het terras een fietsenmaker, er naast een mini Gamma en verderop wordt een tractor onder handen genomen. Hier zaten we gisteren ook en omdat de eigenaar toen voor ons verse melk is gaan halen voor de café au lait, zijn we er weer anders blijft ie er maar mee zitten. Hollanders op vakantie. Inmiddels is het hier ook wintertijd dus de klok een uur terug – om 19.00 (nog steeds uur vroeger dan in Nederland) is het pikkedonker. Maandag (26/10). Boven Goulmima loopt de R7103 met een paar interessante Gorges. We weten niet zeker of deze weg doorloopt naar Tinghir of halverwege overgaat als geitenpad voor 4×4’s. Onderweg raken we vertrouwd met het fenomeen ‘doorwaadbare plek’ als rivierbeddingen ons pad kruisen. De diepte van het water dat over de weg stroomt, valt overal mee, ’t is af en toe de af- en oprit die parten speelt. Soms stappen we uit overleggen dan ter plekke hoe het obstakel het beste te nemen. Het gaat overal goed – ons zelfvertrouwen groeit als we ander gemotoriseerd verkeer tegenkomen. Vlak voor Amellago komen we een grote kudde schapen en geiten tegen met herders die (gespeeld?) héél boos ons om geld vragen – no way. Hebben we tot nu toe niet gedaan en nu ook niet. Dat gedoe met geld vragen (alle leeftijden) of stylo / bonbon / cahier (kinderen) blijft wennen. Voorbij Amellago stoppen we bij een auberge voor een koffietje. Assoul de manager blijkt jaren in eindhoven te hebben gewoond en onderhoudt ons in het Nederlands met zijn obeservaties van Nederland, Frankrijk (waar hij nu woont en werkt) en Marokko. We komen er goed van af zeker in vgl met Frankrijk. Boven op het terras laat hij de omgeving zien en legt uit dat we rustig onze weg voort kunnen zetten. Een volgende keer moeten we van hem dwars door de Atlas rijden (van Beni-Mellal naar Amellago). Heb je echt geen 4×4 voor nodig. Tien km voor Tinerghir vlak na de schitterende Gorges du Todhra ligt camping de l’Atlas. We staan aan de rivier onder de palmbomen. De vriendelijke campingmanager beveelt ons het restaurant aan de overkant aan alwaar we net zo vriendelijk worden ontvangen. We krijgen een heerlijke salade, J. houdt het te doen gebruikelijk op vegetarisch en ik neem iets lekkers met gehaktballetjes. Fout!! Zit ’s nachts op de plee met de slabak onder mn kin mijn maag te ledigen. J. heeft nergens last van. De volgende dag (dinsdag 27/10)  ben ik een dweil, heb nauwelijks geslapen maar dankzij cola (met suiker – zonder kennen ze niet) kom ik er redelijk snel weer bovenop. Fietstochtje naar de Gorges du Todhra, ’s avonds vegetarisch bij een ander restaurant (La source des poissons sacrés), ook weer lekker maar nu zonder slabak. Uitleg over Tamazigh (?) de taal van de Berbers van een zeer bij zijn land betrokken jongeman (‘manager’) die uitstekend Engels spreekt. Woensdag (28/10) van Tinghir via de N10 naar Boulmalne du Dades waar 15 km buiten deze stad een riad annex camping zit. Op de binnenplaats passen stuk of vijf campers. Weer een prachtplek na een redelijk saaie weg door de woestijn. We rijden eerst nog een stuk door, de kloof in, en worden onthaald op een prachtig uitzicht.  Ik ben nu bijna 14 dagen in Marokko en J. precies een week –  we hebben allebei het gevoel al maanden weg te zijn en genieten van alle mooie dingen. De natuur is zo ontstellend verrassend mooi, iedere keer weer een kadootje om dat mee te mogen maken. Lees verder…